Dzięki przemeblowaniu, szyje mi się w pracowni bardzo wygodnie. Zrobiło się tutaj też dużo przyjemniej dzięki porządkom. Ale ciągle czegoś brakuje:) Większość czasu spędzam teraz siedząc na wprost okna. Do tej pory nie przeszkadzało mi, że okno było bez zasłon. Wręcz przeciwnie, zasłony uszyte do pracowni leżały w szafce od dwóch lat, bo ja twierdziłam, że muszę mieć tu jak najwięcej światła, a zasłony odbierają światło. A prawda jest taka, że na poddaszu mamy niewielkie okna, za oknami sosny, więc i tak większość dnia pracuję przy świetle elektrycznym. I nagle puste okno, bez żadnej oprawy, zaczęło mnie drażnić. Poprosiłam Macieja, żeby zrobił karnisz do pracowni. A sama skróciłam trochę zasłony, bo były zbyt długie. Maciej szybko zrobił karnisz, ale najpierw przyniósł do pracowni niespodziankę:

Nic mi nie mówiąc, zrobił kieszeń na matę do cięcia patchworków. Do tej pory mata stała na podłodze za drzwiami, lub za deską od prasowania, nie miała swojego miejsca. A teraz proszę – ale jej wygodnie!!! Maciej sprawił mi tą niespodzianką niesamowitą radość:)

Oczywiście śliczny drewniany karnisz zawisł z zasłonami nad oknem. Ale mi nadal czegoś tam brakowało. Myślałam, myślałam i wymyśliłam króciutką firaneczkę, lambrekin właściwie, z białego płótna z haftem angielskim, obszyty na dole haftem. I wymyśliłam jeszcze, że w końcu ubiorę manekin, żeby nie straszył na ścianie swoją golizną. A oto efekt:

Dzisiaj przybyły mi w pracowni dwie szufladki pod stołem krojczym, mała platforma na kółkach pod stolikiem narożnym i wysuwania półka, na której stoi overlock. Teraz będzie go dużo łatwiej wyjąć, gdy będzie potrzebny. A tydzień temu Maciej zrobił jeszcze dodatkowe wieszaki na duże szpulki nici. I jak? Czyż nie jest tu teraz przyjemnie?

I w końcu pracownia doczekała się nazwy. Ale chyba się nie przyznam, jakiej…